Zaprawa tynkarska jest to mieszanina co najmniej jednego spoiwa nieorganicznego, kruszyw, wody, a czasami także domieszek i/lub dodatków, stosowana do tynków zewnętrznych i wewnętrznych.
Właściwości zapraw tynkarskich zależą głównie od rodzaju lub rodzajów zastosowanych spoiw oraz ich wzajemnych proporcji. Specjalne właściwości mogą być osiągane w wyniku stosowania określonych typów kruszyw, domieszek i/lub dodatków.
Zaprawy tynkarskie nie osiągają swoich końcowych właściwości, zanim nie stwardnieją w dostatecznym stopniu w warunkach przewidzianego zastosowania. Spełnienie oczekiwanych funkcji przez zaprawy tynkarskie zależy od ich właściwości użytkowych, rodzaju zastosowanych materiałów, od grubości warstwy i warunków zastosowania. Ponadto zwraca się uwagę, że zaprawy tynkarskie tworzą powierzchnię licową budynku [21].
Zaprawy tynkarskie dzielą się na różne rodzaje w zależności od właściwości i/lub sposobu stosowania.
Zaprawy tynkarskie ciepłochronne
Zaprawy te dzięki zastosowaniu lekkich wypełniaczy posiadają niską gęstość pozorną (poniżej 1,4 Mg/m3) oraz współczynnik przewodnictwa cieplnego ok. 0,3 W/(m*K). Stosowane są do łączenia elementów gazobetonowych i innych o niskiej gęstości pozornej. Zaprawy tego rodzaju chronią mury przed powstawaniem „mostków cieplnych” [2].
Gotowe zaprawy ciepłochronne to sypkie mieszanki cementowe lub cementowo-wapienne z dodatkami poprawiającymi ich izolacyjność cieplną. Najczęściej są to dodatki mineralne, takie jak perlit, który jest naturalnie spienioną skałą pochodzenia wulkanicznego, czy keramzyt. Są też mieszanki z granulkami styropianu. Dzięki dodatkom zaprawa ma mały ciężar objętościowy, dlatego jest nazywana lekką [39].
Zaprawy tynkarskie renowacyjne
Tynki renowacyjne posiadają ściśle określone właściwości, które są niezbędne dla uzyskania i utrzymania suchych pomieszczeń piwnicznych. Charakteryzują się wysoką porowatością (25% – 40% objętości tynku) i paro przepuszczalnością, przy równocześnie znacznie zmniejszonym współczynniku kapilarnego podciągania wody.
W tynkach renowacyjnych, strefa odparowania wody usytuowana jest wewnątrz warstwy tynku. Odparowując wewnątrz tynku, woda stosunkowo szybko przedostaje się na powierzchnię, dzięki temu tynk pozostaje suchy. Para wodna nie może transportować rozpuszczonych w wodzie soli, przez co pozostają one w tynku. Duża objętość porów w strukturze tynku pozwala na gromadzenie i odkładanie się soli. Dodatki hydrofobizujące regulują ponadto kapilarne przemieszczanie się wody w układzie porów kapilarnych. Tynk renowacyjny akumuluje zatem sole w swej strukturze i nie dopuszcza jednocześnie do ich migracji na zewnętrzne powierzchnie tynków, gdzie wystąpiłyby w postaci plam wykwitów i puszystych nalotów. Pozwala on zatem na poprawienie przez długi okres wyglądu zawilgoconej i zasolonej ściany [35].
{ Comments are closed! }