Piesek

Zaprawy murarskie

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:46:55 +0000

Zaprawy te są przeznaczone do wznoszenia murów z cegieł i pustaków ceramicznych, bloczków betonowych, cegieł silikatowych i betonów komórkowych [30].
Do wykonywania murów na zwykłe spoiny, tj. grubości 8-15 mm, oprócz tradycyjnych zapraw murarskich stosuje się zaprawy lekkie. Wyróżnikiem zapraw lekkich jest gęstość objętościowa w stanie suchym zapray stwardniałej, która nie może być większa niż 1500 kg/m3.
Lekkie zaprawy murarskie wytwarzane są w postaci suchych mieszanek kruszyw naturalnych lub sztucznych, spoiw i domieszek poprawiających i modyfikujących ich właściwości. Zaprawy te przeznaczone są przede wszystkim do wykonywania „ciepłych” murów z elementów murowych charakteryzujących się dobrymi właściwościami cieplnymi. Zaprawy lekkie mogą być również stosowane do wykonywania ścian wewnętrznych. Stosuje się wtedy jeden rodzaj zaprawy w całym budynku. W celu uzyskania muru jednorodnego pod względem izolacyjności cieplnej zaprawa powinna mieć właściwości zbliżone do właściwości elementu murowego, najlepiej gdyby ich współczynniki przewodzenia ciepła miały taką samą wartość [6].
Zaprawy ogniotrwałe
Zaprawy ogniotrwałe są stosowane w budownictwie do budowy mieszkaniowych pieców ogrzewczych, trzonów kuchennych i pieców piekarniczych. Wiele odmian zapraw ogniotrwałych jest stosowanych do budowy pieców przemysłowych. Podane niżej informacje dotyczą tylko zapraw ogniotrwałych, stosowanych w budownictwie powszechnym.
Zaprawy szamotowe
Stosowane są do łączenia ceramicznych elementów ogniotrwałych przy budowie palenisk i urządzeń, poddawanych działaniu wysokich temperatur. Rozróżnia się pięć gatunków zapraw szamotowych o zawartości A12O3: 38, 33, 30, 28 i 17%. Zaprawy szamotowe sporządza się ze zmielonego szamotu i gliny ogniotrwałej, dodawanej w ilości 20-30%. Wielkość ziaren mielonego szamotu nie powinna przekraczać 2 mm. W przypadku gdy zaprawa będzie użyta do urządzeń, w których temperatura nie przekroczy 1000°C, można do jej składu dodawać 10-30% cementu portlandzkiego lub 5-15% szkła wodnego. Dodatki te przyspieszają twardnienie zapraw, ale w temperaturze przekraczającej 1000°C działają jak topniki i mogą powodować łatwe zniszczenie wykładzin ogniotrwałych. Zaprawy szamotowe są pakowane w worki papierowe po 50 kg.
Zaprawy krzemionkowe
Sporządza się ze zmielonego kwarcytu, piasku i łupka kwarcytowego z dodatkiem 10-20% gliny ogniotrwałej. Wielkość ziaren nie przekracza 2 mm. Zaprawy krzemionkowe stosuje się do łączenia kształtek krzemionkowych, narażonych na działanie temperatury do 1200°C. W przypadku temperatury niższej niż 1200°C jako topnik zaleca się dodawać szkło wodne sodowe w ilości 5-15% w stosunku do masy suchej zaprawy. Rozróżnili się cztery gatunki zapraw krzemionkowych [26].

Zaprawy posadzkowe cz.1

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:46:33 +0000

Producenci chemii budowlanej oferują wiele mieszanek, do których wystarczy na budowie dodać wody.
Tradycyjnie zaprawy na podkłady podłogowe przygotowywano na budowie z cementu, piasku i wody, czasem dodawano do nich jeszcze wapna. Obecnie coraz częściej nawet zaprawę na podkład podłogowy zamawia się w wytwórni betonu albo stosuje się gotowe zaprawy. Zależnie od spoiwa są to podkłady: cementowe – przeznaczone są do stosowania zarówno w pomieszczeniach suchych, jak i mokrych, czyli takich jak kuchnie czy łazienki, gdzie jest dużo wilgoci. Część zapraw cementowych jest też mrozoodporna i wtedy można je stosować również na zewnątrz domu. W większości z nich może być układana instalacja ogrzewania podłogowego, czasem trzeba tylko do gotowej mieszanki dodać emulsji uelastyczniającej. Podkłady cementowe mają dobrą przyczepność do podłoży i małą ścieralność. Są plastyczne, łatwo się je układa, szybko wiążą i uzyskują dużą wytrzymałość (po 24 godzinach od ułożenia można po nich chodzić). Można je układać na elementy grzejne.
gipsowe, nazywane też anhydrytowymi – nie można ich stosować na zewnątrz, tylko wewnątrz domu i to w pomieszczeniach suchych. Wszystkie podkłady gipsowe mają natomiast właściwości samopoziomujące, dzięki czemu ich powierzchnia jest bardzo gładka i dobrze wypoziomowana. Są elastyczne, więc nie pękają i nie kruszą się pod wpływem zmian temperatury, dzięki temu można ich używać razem z instalacją ogrzewania podłogowego. Trzeba jednak pamiętać o oddzieleniu ich od ściany taśmą dylatacyjną. Podkłady gipsowe można układać bez dylatacji na dużych powierzchniach – nawet do 50 m2. Grubość podkładu – od 1,5 do 7 cm.

Czasami, gdy wymaga tego rodzaj zastosowanej posadzki, podkłady dodatkowo wygładza się specjalnymi zaprawami samopoziomującymi. Zaprawy do wygładzania podkładów (zaprawy samopoziomujące), nazywa się też wyrównującymi lub niwelującymi. Układa się je bardzo łatwo. Można powiedzieć, że dzięki swoim właściwościom samopoziomującym wręcz same się układają. Po wylaniu na powierzchnię podkładu taka bardzo rzadka zaprawa (o konsystencji ciekłej) rozpływa się jak polewa na torcie. Dzięki temu można ją układać w bardzo cienkich 1-3-mm warstwach. Wręcz nie wolno układać takich zapraw zbyt grubą warstwą (maksymalną grubość producenci podają zwykle na opakowaniu).

Zaprawy posadzkowe cz.2, Zaprawy do uzupełniania ubytków

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:46:13 +0000

Zaprawy, które schną szybciej. Gdy zależy nam na czasie, możemy zastosować zaprawę szybko schnącą. Taka zaprawa utwardza się nawet już po godzinie – wtedy można po niej chodzić, a wysycha po dobie – wtedy można bez obawy przystąpić do układania posadzki. Jednak zanim zaczniemy układanie parkietu lub innej drewnianej posadzki, zawsze warto sprawdzić wilgotność podkładu – nie powinna ona wynosić więcej niż 3%.
Zaprawy na stare posadzki z drewna lub terakoty. Są podkłady, które można układać na starych posadzkach, jeśli te dobrze trzymają się podłoża. Dzięki temu unika się skuwania terakoty czy odrywania parkietu. Zaprawy na podkłady i jednocześnie posadzki. Niektóre podkłady są na tyle odporne na ścieranie, że mogą pełnić funkcje posadzki. Możemy je zatem zastosować w garażu lub innym pomieszczeniu gospodarczym [39].
Zaprawy do uzupełniania ubytków uszkodzonych konstrukcji żelbetowych
Często stosuje się tu zestaw kilku zapraw, w celu wykonania warstwy sczepnej ze starym betonem, zabezpieczenia skorodowanych prętów zbrojeniowych, wykonania warstw wypełniających ubytek i warstw wyrównujących, Są to zaprawy jednoskładnikowe, na spoiwie cementowym z modyfikacją polimerową, z dodatkami uplastyczniającymi i kruszywem o uziarnieniu 0-2 mm, 0-4 mm, 0-8 mm w zależności od grubości nakładanej warstwy. Zaprawy charakteryzują się dużą przyczepnością do podłoża (> 1,5 MPa) i wytrzymałością na ściskanie (> 30 MPa).
Alternatywnym materiałem w stosunku do zestawu kilku zapraw naprawczych są zaprawy łączące wszystkie wymienione funkcje w jednym produkcie. Są to zaprawy cementowe z. dodatkiem włókien wzmacniających i modyfikacją polimerową, produkowane z różnymi dodatkami i kruszywem naturalnym do 2,5 mm. Zaprawy te, mając bardzo dobre cechy mechaniczne, lecz różne współczynniki sprężystości ( 25 GPa), mogą być odpowiednio dobierane do naprawianej konstrukcji. W obecnych normach europejskich i literaturze [2] wyraźnie zaleca się dobieranie zapraw naprawczych do właściwości remontowanych konstrukcji.
Oddzielną grupę zapraw do wypełnienia ubytków stanowią zaprawy dwuskładnikowe. Zaprawą suchą jest zaprawa cementowa z drobnym kruszywem i wypełniaczami. Płynem zarobowym (zamiast wody) jest wodna dyspersja żywicy syntetycznej wytwarzanej na bazie żywicy akrylowej z dodatkami plastyfikującymi i upłynniającymi. Zaprawy są produkowane w wersji elastycznej (możliwość przykrycia rys do 0,6 mm) lub o wysokiej wytrzymałości (po 1, 7 i 28 dniach odpowiednio 35 MPa, 50 MPa i 65 MPa). Kompozycji takich używa się takie do wykonywania samo rozlewnych posadzek przemysłowych. Odmianą tych zapraw są materiały do tamowania punktowych wycieków wody (np. w pękniętej kanalizacji sanitarnej). Sprzedawane są pod nazwą beton-stop wasser [30].

Zaprawy do mocowania płytek, Masy fugujące

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:45:39 +0000

Zaprawy klejące do płytek zawierają cement. Do jednych używany jest cement szary, inne mają w składzie szlachetniejszy cement biały. Innymi ich składnikami są:
wypełniacze mineralne – umożliwiające układanie zaprawy grubszą warstwą;
polimery – zapewniające zaprawie dobrą plastyczność;
modyfikatory – odpowiedzialne między innymi za szybkość wiązania.
W sprzedaży są także dwuskładnikowe kleje poliuretanowe. Pełnią one dodatkową funkcję izolacji przeciwwilgociowej, są przy tym o wiele droższe od zapraw klejących.
Kleje do glazury, terakoty i mozaiki
Do ich produkcji wykorzystywany jest cement szary. Używa się ich do przyklejania ściennych i podłogowych płytek ceramicznych o standardowych wymiarach. Można nimi mocować również mozaikę porcelanową. Są najtańsze ze wszystkich zapraw klejących. Nadają się głównie na podłoża nieodkształcalne.
Kleje do gresu i klinkieru
Polecane są do klejenia płytek o małej nasiąkliwości. Mają dużą siłę wiązania. Przeważnie nadają się też do przyklejania glazury i terakoty. Można je stosować zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz pomieszczeń.
Kleje do kamienia
Ich głównym składnikiem jest cement biały. Można je więc śmiało stosować do płytek z kamieni, które są wrażliwe na przebarwienia. Polecane są szczególnie do marmurów, a także do innych kamieni naturalnych i sztucznych. Można nimi oczywiście przyklejać także tradycyjne płytki, ale jest to nieopłacalne. Kleje do kamieni charakteryzują się dużą siłą wiązania i wysoką elastycznością. Mogą być stosowane wewnątrz i na zewnątrz.
Kleje uniwersalne
Takich jest w sprzedaży najwięcej. Przeznaczone są do klejenia wielu rodzajów płytek ściennych i podłogowych. Większością z nich można kleić glazurę, terakotę oraz płytki gresowe i klinkierowe. Polecane są również do płytek z kamieni naturalnych, które nie są podatne na przebarwienia. Wszystkie można stosować wewnątrz i na zewnątrz domu. Często są mrozo- i wodoodporne. Wiele z nich jest przeznaczonych do klejenia płytek na podłogach ogrzewanych [39].
Spoinowanie okładzin polega na wprowadzeniu w spoiny mas fugujących. Masy te są produkowane z cementu, często białego, wypełniaczy mineralnych i barwników. Gama barw obejmuje kilkadziesiąt kolorów od białego do antracytowego w różnych odcieniach. Są wytwarzane w odmianie zwykłej oraz 89 (fugi elastyczne). Znacznie różnią się składem materiałowym w zależności od producenta.

Zaprawy odporne na środowisko, zaprawy do syst. dociepleń cz.1

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:45:21 +0000

Zaprawy odporne na wpływy środowiska
Istnieje kilkanaście systemów naprawczych i zabezpieczających konstrukcje żelbetowe.
Do ochrony betonowych kolektorów sanitarnych obciążonych agresją siarczanową jest stosowany produkowany fabrycznie zestaw zapraw z wykorzystaniem spoiw cementowych.
W skład zestawu wchodzą: zaprawa do wykonania warstwy sczepnej odznaczająca się wysoką odpornością na korozję siarczanową,
sucha fibrobetonowa zaprawa naprawcza o uziarnieniu do 1,5 mm, przeznaczona do uzupełniania większych ubytków betonu i reprofilacji kanałów; odznaczająca się wysoką odpornością na korozję siarczanową i dobrą przyczepnością do podłoży mineralnych, zwłaszcza w kombinacji z warstwą sczepną,
sucha mieszanka szpachlowa o uziarnieniu do 0,5 mm na spoiwie cementowym, modyfikowana żywicami; dzięki zawartym dodatkom świeża mieszanka jest dobrze formowalna i wykazuje bardzo dobrą przyczepność do podłoży betonowych, także w pozycjach sufitowych.

Przy naprawach konstrukcji mostowych poddawanych okresowo oddziaływaniu soli odladzających są stosowane najnowszej generacji zaprawy zawierające – obok cementu, drobnego kruszywa, polimerów – także migrujące jony inhibitorów opóźniaczy korozji. Zaprawy tego typu, powłoki zabezpieczające konstrukcje i domieszki chemiczne do produkcji świeżych mieszanek zaczęto rozpowszechniać w Europie po 1995 r. Działanie migrujących jonów inhibitorów korozji w żelbecie polega na ich przemieszczaniu się od warstwy naprawczej w stronę prętów zbrojeniowych i stworzeniu wokół zbrojenia warstwy chroniącej przed agresywnym działaniem jonów chlorkowych pochodzących z soli odladzających [30].
Zaprawy do systemów dociepleń ścian zewnętrznych cz.I

Docieplanie ścian od zewnątrz, poprzez mocowanie materiału ocieplającego na ich powierzchni, jest wskazane ze względu na charakter pracy i sposób użytkowania budowli – warstwy ocieplające chronią konstrukcję ścian przed czynnikami atmosferycznymi i skutecznie zapobiegają ich degradacji.
Budynki mogą być ocieplane w bezspoinowym systemie ocieplania, w którym do mocowania materiałów ocieplających i wykończenia powierzchni wykorzystuje się kleje i zaprawy wbudowywane na mokro.

Zaprawy do torkretowania, Zaprawy do systemów dociepleń cz.2

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:44:53 +0000

Zaprawy do systemów dociepleń ścian zewnętrznych cz.II
W skład zestawu wchodzą: cementowe zaprawy klejowe służące do mocowania płyt styropianowych na podłożach mineralnych i cementowych;
zaprawy klejowe do wykonywania warstwy zbrojonej stosowane do mocowania siatki z włókna szklanego lub polipropylenu na powierzchni styropianu;
cienkowarstwowe tynki akrylowe strukturalne i mozaikowe do estetycznego wykończenia elewacji budynku.

Materiały te można wykorzystywać zarówno w przypadku ocieplania budynków nowych, jaki i do termomodernizacji obiektów już istniejących.
Pod styropian…
Do mocowania styropianu do ścian można zastosować zaprawę klejową. Niewątpliwą zaletą zaprawy jest to, że nie ma potrzeby dodatkowego przytwierdzania płyt styropianowych specjalnymi kołkami mocującymi. Co pozwala na obniżenie kosztów oraz zmniejszenie ilości operacji koniecznych do wykonania prawidłowego ocieplenia.
Na styropian…
Zamocowana na ścianach warstwa temoizolacyjna wymaga dodatkowego zabezpieczenia przed uszkodzeniami mechanicznymi. W tym celu wykonuje się zewnętrzną warstwę zbrojoną ze specjalnej zaprawy i siatki zbrojącej. Siatkę, która jednocześnie nadaje odpowiednią wytrzymałość tynkowi, wtapia się w zaprawę między jej pierwszą a drugą warstwą.
Wykończenie
Ostateczny wygląd ocieplanej elewacji nadaje ostatnia warstwa czyli wyprawa tynkarska. Do wykonania tynkarskich wypraw elewacyjnych polecany jest cienkowarstwowy tynk akrylowy, dostępny w wielu kolorach.
Na szczególnie obciążonych fragmentach elewacji (cokoły, ościeża drzwi i okien, wejścia do budynków i klatek schodowych, itp.) można zastosować akrylowy tynk mozaikowy. Tynk ten jest mieszaniną barwionych kruszyw kwarcowych i spoiwa – żywicy akrylowej, która po związaniu staje się przeźroczysta. Wyprawa tynkarska z tego materiału, oprócz ciekawej kolorystyki, charakteryzuje się doskonałymi cechami wytrzymałościowymi oraz znakomitą odpornością na wpływ czynników atmosferycznych. Łatwo ją utrzymywać w czystości – zabrudzoną powierzchnię można szorować i myć wodą pod ciśnieniem [39].
Zaprawy do torkretowania
Są to zaprawy wykonywane przy użyciu dużej ilości cementu (700-900 kg/m3) dlatego charakteryzują się dużą wytrzymałością mechaniczną, wynosi ona od 20 do 50 MPa. Zaprawy te stasuje się do wypełniania pęknięć konstrukcyjnych, wzmocnień i napraw, wypraw zbiorników. Nakłada się je przez wyrzucanie z dyszy pod ciśnieniem [2].

Cementy część 1

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:44:29 +0000

Obowiązująca w kraju norma PN-EN 197-1 Cement – Część 1: Skład, wymagania i kryteria zgodności dotyczące cementów powszechnego użytku umożliwia produkcję bogatego asortymentu cementów różniących się właściwościami, a w konsekwencji możliwościami ich zastosowania w budownictwie.
Konieczna jest znajomość podstawowych właściwości cementu pozwalająca na odpowiedni jego dobór do określonych zastosowań [4].
W związku z tym, ze właściwości cementu ściśle wpływają na właściwości świeżych i stwardniałych zapraw, poniżej zostaną przedstawione przykładowe charakterystyki cementów. Sład i właściwości cementu są jednym z podstawowych parametrów określających świeżą i stwardniałą zaprawę.Wszystkie dane dotyczące cementów pochodzą z materiałów informacyjnych cementowni „Lafarge” w Małogoszczy.
CEM I 32,5R
Cement portlandzki PN-EN 197-1
Specyfikacja cementu:

Klinkier portlandzki w ilości 95-100%
Składniki drugorzędne w ilości 0-5%
Regulator czasu wiązania – siarczan wapnia

Cechy charakterystyczne CEM I 32,5 R:

umiarkowana dynamika narastania wytrzymałości w długich okresach dojrzewania
wysokie ciepło hydratacji
wysoka wytrzymałość wczesna
stabilne parametry jakościowe

Główne dziedziny zastosowania CEM I 32,5 R:

Beton zwykły, towarowy wg PN-EN 206-1 klasy C8/10 i wyższych
Beton komórkowy
Beton lekki kruszywowy
Beton na fundamenty
Beton samozagęszczalny SCC
Beton na konstrukcje i elementy monolityczne lub prefabrykowane dojrzewające w warunkach naturalnych, podwyższonej oraz obniżonej temperatury
Beton na drobnowymiarowe wyroby prefabrykowane dojrzewające w warunkach naturalnych lub podwyższonej temperatury
Beton na konstrukcje i elementy sprężone dojrzewające w warunkach naturalnych i podwyższonej temperatury
Beton na konstrukcje i elementy monolityczne lub prefabrykowane, dojrzewające naturalnie przy wymaganej wysokiej wytrzymałości wczesnej
„Chudy” beton
Stabilizacja gruntu i podbudowa dróg
Beton typowych nawierzchni drogowych zgodnie z Katalogiem Typowych Konstrukcji Nawierzchni Sztywnych
Zaprawy budowlane cementowe i cementowo-wapienne: murarskie i tynkarskie

Cementy część 2

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:44:11 +0000

CEM II/B-V 32,5 R
Cement portlandzki popiołowy PN-EN 197-1

Specyfikacja cementu:
Klinkier portlandzki w ilości 65-79%
Popiół lotny krzemianowy w ilości 21-35%
Składniki drugorzędne w ilości 0-5%
Regulator czasu wiązania – siarczan wapnia

Cechy charakterystyczne CEM II/B-V 32,5 R:

wysoka odporność na korozję siarczanową
niski skurcz
bardzo dobra dynamika narastania wytrzymałości w długich okresach dojrzewania
stabilne parametry jakościowe
dobra urabialność

Główne dziedziny zastosowania CEM II/B-V 32,5 R:

Beton zwykły wg PN-EN 206-1 klasy C8/10 – C30/37
Beton komórkowy
Beton lekki kruszywowy
Beton na fundamenty
Beton na konstrukcje i elementy monolityczne lub prefabrykowane dojrzewające w warunkach naturalnych i podwyższonej temperatury
Beton na drobnowymiarowe wyroby prefabrykowane dojrzewające w warunkach naturalnych lub podwyższonej temperatury
„Chudy” beton na podbudowy konstrukcji nośnych
Stabilizacja gruntu i podbudowa dróg
Beton typowych nawierzchni drogowych zgodnie z Katalogiem Typowych Konstrukcji Nawierzchni Sztywnych
Betony o podwyższonej odporności na agresję chemiczną
Beton na konstrukcje w budownictwie morskim
Zaprawy budowlane cementowe i cementowo-wapienne: murarskie i tynkarskie;

CEM III/A 32,5 N
Cement hutniczy PN-EN 197-1
Specyfikacja cementu:

Klinkier portlandzki w ilości 35-64%
Granulowany żużel wielkopiecowy w ilości 36-65%
Składniki drugorzędne w ilości 0-5%
Regulator czasu wiązania – siarczan wapnia

Cechy charakterystyczne CEM III/A 32,5 N:

wysoka odporność na agresję chemiczną
niski skurcz
jaśniejsza barwa
dobra dynamika narastania wytrzymałości w długich okresach dojrzewania
niskie ciepło hydratacji
stabilne parametry jakościowe
umiarkowana dynamika narastania wytrzymałości wczesnej
bardzo dobra urabialność

Główne dziedziny zastosowania CEM III/A 32,5 N:

Beton towarowy wg PN-EN 206-1 klasy C8/10 do C30/37
Konstrukcje i elementy monolityczne lub prefabrykowane
Drobnowymiarowe wyroby prefabrykowane
Beton lekki kruszywowy
„Chudy” beton na podbudowy konstrukcji nośnych
Betony fundamentowe
Beton na konstrukcje masywne
Beton na konstrukcje hydrotechniczne
Budownictwo ekologiczne
Betony o wysokiej odporności na agresję chemiczną
Beton na budowle podziemne (przepusty, tunele)
Stabilizacja gruntu i podbudów dróg
Zaprawy budowlane cementowe i cementowo-wapienne
Beton samozagęszczalny SCC
Beton na konstrukcje hydrotechniczne (zapory wodne) i morskie (nabrzeża)
Budownictwo ekologiczne: oczyszczalni, zbiorniki ścieków, składowiska odpadów, ekrany przeciwfiltracyjne
Beton na posadzki

Zaprawy tynkarskie

Administrator — Fri, 11 Mar 2011 16:43:44 +0000

Zaprawa tynkarska jest to mieszanina co najmniej jednego spoiwa nieorganicznego, kruszyw, wody, a czasami także domieszek i/lub dodatków, stosowana do tynków zewnętrznych i wewnętrznych.
Właściwości zapraw tynkarskich zależą głównie od rodzaju lub rodzajów zastosowanych spoiw oraz ich wzajemnych proporcji. Specjalne właściwości mogą być osiągane w wyniku stosowania określonych typów kruszyw, domieszek i/lub dodatków.
Zaprawy tynkarskie nie osiągają swoich końcowych właściwości, zanim nie stwardnieją w dostatecznym stopniu w warunkach przewidzianego zastosowania. Spełnienie oczekiwanych funkcji przez zaprawy tynkarskie zależy od ich właściwości użytkowych, rodzaju zastosowanych materiałów, od grubości warstwy i warunków zastosowania. Ponadto zwraca się uwagę, że zaprawy tynkarskie tworzą powierzchnię licową budynku [21].
Zaprawy tynkarskie dzielą się na różne rodzaje w zależności od właściwości i/lub sposobu stosowania.
Zaprawy tynkarskie ciepłochronne
Zaprawy te dzięki zastosowaniu lekkich wypełniaczy posiadają niską gęstość pozorną (poniżej 1,4 Mg/m3) oraz współczynnik przewodnictwa cieplnego ok. 0,3 W/(m*K). Stosowane są do łączenia elementów gazobetonowych i innych o niskiej gęstości pozornej. Zaprawy tego rodzaju chronią mury przed powstawaniem „mostków cieplnych” [2].
Gotowe zaprawy ciepłochronne to sypkie mieszanki cementowe lub cementowo-wapienne z dodatkami poprawiającymi ich izolacyjność cieplną. Najczęściej są to dodatki mineralne, takie jak perlit, który jest naturalnie spienioną skałą pochodzenia wulkanicznego, czy keramzyt. Są też mieszanki z granulkami styropianu. Dzięki dodatkom zaprawa ma mały ciężar objętościowy, dlatego jest nazywana lekką [39].
Zaprawy tynkarskie renowacyjne
Tynki renowacyjne posiadają ściśle określone właściwości, które są niezbędne dla uzyskania i utrzymania suchych pomieszczeń piwnicznych. Charakteryzują się wysoką porowatością (25% – 40% objętości tynku) i paro przepuszczalnością, przy równocześnie znacznie zmniejszonym współczynniku kapilarnego podciągania wody.
W tynkach renowacyjnych, strefa odparowania wody usytuowana jest wewnątrz warstwy tynku. Odparowując wewnątrz tynku, woda stosunkowo szybko przedostaje się na powierzchnię, dzięki temu tynk pozostaje suchy. Para wodna nie może transportować rozpuszczonych w wodzie soli, przez co pozostają one w tynku. Duża objętość porów w strukturze tynku pozwala na gromadzenie i odkładanie się soli. Dodatki hydrofobizujące regulują ponadto kapilarne przemieszczanie się wody w układzie porów kapilarnych. Tynk renowacyjny akumuluje zatem sole w swej strukturze i nie dopuszcza jednocześnie do ich migracji na zewnętrzne powierzchnie tynków, gdzie wystąpiłyby w postaci plam wykwitów i puszystych nalotów. Pozwala on zatem na poprawienie przez długi okres wyglądu zawilgoconej i zasolonej ściany [35].